Δεν ξεκίνησα αυτό το blog επειδή είχα όλες τις απαντήσεις.
Το ξεκίνησα επειδή συνειδητοποίησα ότι έχω πολλές ερωτήσεις — και λίγους χώρους να τις κάνω.
Το 2026 δεν το νιώθω σαν απλή αλλαγή χρονιάς.
Το νιώθω σαν ανάγκη.
Ανάγκη να σταματήσουμε για λίγο και να κοιταχτούμε ξανά ως άνθρωποι.
Ένας από τους προσωπικούς μου στόχους για τη νέα χρονιά είναι απλός στη διατύπωση, αλλά δύσκολος στην πράξη:
να θυμηθούμε όλοι μαζί ότι η ανθρωπιά υπάρχει μέσα μας.
Όχι σαν έννοια.
Σαν επιλογή.
Στον τρόπο που μιλάμε όταν διαφωνούμε.
Στον τρόπο που ακούμε χωρίς να ετοιμάζουμε απάντηση.
Στον τρόπο που επιλέγουμε να μη μειώσουμε τον άλλον για να νιώσουμε εμείς σωστοί.
Αυτό το blog γεννήθηκε από μια προσωπική κούραση.
Κούραση από τις φωνές.
Από τις βεβαιότητες.
Από τη λογική του «ή μαζί μου ή απέναντί μου».
Δεν το δημιούργησα για να πάρω θέση.
Το δημιούργησα για να κρατήσω χώρο.
Χώρο για σκέψεις που δεν είναι ολοκληρωμένες.
Χώρο για λόγια που λέγονται με αμφιβολία.
Χώρο για διάλογο χωρίς νικητές και ηττημένους.
Δεν πιστεύω ότι μας λείπουν οι απόψεις.
Μας λείπει η διάθεση να δούμε τον άνθρωπο πίσω από την άποψη.
Η ανθρωπιά δεν εξαφανίστηκε.
Απλώς κουράστηκε να αποδεικνύει την αξία της.
Κρύβεται ακόμα:
- σε μια παύση πριν απαντήσουμε,
- σε μια συγγνώμη που δεν ειπώθηκε εύκολα,
- σε μια διαφωνία που δεν μετατράπηκε σε επίθεση.
Αν αυτό το blog καταφέρει, έστω και για λίγο,
να μας θυμίσει ότι πίσω από κάθε λόγο υπάρχει ένας άνθρωπος,
τότε άξιζε να ξεκινήσει.
Το 2026 δεν χρειάζεται να γίνει χρονιά συμφωνίας.
Μπορεί να γίνει χρονιά σεβασμού.
Και ίσως, μέσα από τον διάλογο,
να θυμηθούμε κάτι που ποτέ δεν έφυγε πραγματικά:
ότι η ανθρωπιά υπάρχει μέσα μας.
Τι είναι αυτό που σε κάνει, ακόμη και σήμερα, να πιστεύεις ότι η ανθρωπιά δεν έχει χαθεί;
Απάντηση