Δεν θυμάμαι πότε άρχισα να νιώθω άβολα με αυτή τη φράση.
Με το να λέω:
«Δεν είμαι σίγουρος.»
Κάπου στην πορεία, η αμφιβολία έγινε αδυναμία.
Και η σιγουριά, αρετή.
Αν δεν είσαι βέβαιος,
αν δεν έχεις ξεκάθαρη θέση,
αν δεν διαλέγεις πλευρά,
τότε κάτι λείπει από σένα.
Έτσι μάθαμε να κρύβουμε τις ερωτήσεις μας.
Να προσποιούμαστε βεβαιότητα.
Να μιλάμε με σιγουριά για πράγματα που μέσα μας δεν έχουμε ξεκαθαρίσει.
Η αλήθεια είναι ότι έχω αλλάξει γνώμη πολλές φορές.
Και δεν ντρέπομαι γι’ αυτό.
Άλλαξα γνώμη γιατί άκουσα.
Γιατί έζησα.
Γιατί κατάλαβα ότι ο κόσμος δεν χωράει σε μία άποψη.
Και κάθε φορά που άλλαζα γνώμη,
δεν ένιωθα πιο αδύναμος.
Ένιωθα πιο ειλικρινής.
Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να έχουμε απάντηση για όλα.
Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να ξέρουμε.
Είμαστε όμως υπεύθυνοι για το πώς μιλάμε όταν δεν ξέρουμε.
Το να πεις:
«Δεν είμαι σίγουρος, αλλά θέλω να καταλάβω»
δεν είναι παραίτηση.
Είναι σεβασμός.
Το 2026, αν θέλω κάτι για μένα,
είναι να δώσω χώρο σε αυτή τη φράση ξανά.
Να μην τη φοβάμαι.
Να μην τη δικαιολογώ.
Να την αφήνω να υπάρχει.
Γιατί ίσως εκεί —
ανάμεσα στο «δεν ξέρω» και στο «ας το συζητήσουμε» —
γεννιέται ο πραγματικός διάλογος.
Πότε ήταν η τελευταία φορά που είπες «δεν είμαι σίγουρος»
και το εννοούσες;
Απάντηση