Ζω καθημερινά αυτή την πραγματικότητα. Κυκλοφορώ στους ίδιους δρόμους, στις ίδιες πόλεις, με τα ίδια προβλήματα που αντιμετωπίζει κάθε πολίτης. Και όσο περνά ο καιρός, τόσο πιο ξεκάθαρο γίνεται ότι δεν μας λείπουν οι λύσεις – μας λείπει η βούληση να σχεδιάσουμε σοβαρά.
Η συζήτηση για την κατάργηση των ηλεκτρικών σκούτερ στην Κύπρο δεν με εκπλήσσει. Με προβληματίζει. Γιατί αντί να δούμε πού αποτύχαμε ως κράτος, επιλέγουμε ξανά την εύκολη διέξοδο: την απαγόρευση.
Το πρόβλημα δεν είναι τα σκούτερ – το βλέπω κάθε μέρα
Δεν είναι τα σκούτερ που δημιούργησαν το χάος.
Το χάος προϋπήρχε.
Στενοί δρόμοι, ανύπαρκτες υποδομές, μηδενικός σχεδιασμός για εναλλακτικές μετακινήσεις. Και μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ρίξαμε ένα νέο μέσο κυκλοφορίας χωρίς κανόνες, χωρίς εκπαίδευση, χωρίς έλεγχο.
Ως πολίτης, βλέπω:
- σκούτερ να κινούνται ανάμεσα σε αυτοκίνητα χωρίς προστασία
- πεζούς να φοβούνται στα πεζοδρόμια
- οδηγούς να αγανακτούν
- και το κράτος… απλώς να παρακολουθεί
Και τώρα, αντί να διορθώσουμε τα λάθη μας, συζητάμε να τα σβήσουμε από τον χάρτη.
Σε άλλες χώρες είναι λύση – γιατί εδώ γίνεται απειλή;
Δεν ανακαλύψαμε εμείς τα ηλεκτρικά σκούτερ.
Σε άλλες ευρωπαϊκές πόλεις λειτουργούν γιατί:
- υπάρχουν ποδηλατόδρομοι
- υπάρχουν σαφή όρια και κανόνες
- υπάρχει έλεγχος και επιβολή νόμου
Στην Κύπρο, όμως, τα αφήσαμε στην τύχη τους. Και όταν κάτι αφεθεί χωρίς πλαίσιο, αργά ή γρήγορα θα γίνει πρόβλημα.
Η απαγόρευση δεν είναι πολιτική – είναι παραδοχή αποτυχίας
Όταν ένα κράτος φτάνει στο σημείο να λέει «δεν μπορώ να το ελέγξω, άρα το καταργώ», αυτό δεν είναι λύση. Είναι ομολογία αδυναμίας.
Γιατί αύριο:
- τι θα κάνουμε με τα ηλεκτρικά ποδήλατα;
- με τις νέες μορφές μικροκινητικότητας;
- με κάθε καινοτομία που δεν χωρά στο παλιό μας μοντέλο;
Δεν μπορούμε να χτίσουμε το μέλλον με λογική απαγόρευσης.
Ποιος πληρώνει τελικά το τίμημα;
Το τίμημα δεν το πληρώνουν οι λίγοι ανεύθυνοι.
Το πληρώνουν:
- οι νέοι άνθρωποι
- όσοι δεν έχουν αυτοκίνητο
- όσοι θέλουν πιο ανθρώπινες πόλεις
- το περιβάλλον
Και το πληρώνουμε όλοι, όταν η χώρα μένει πίσω επειδή δεν τόλμησε να οργανωθεί.
Η δική μου θέση είναι ξεκάθαρη
Δεν χρειάζεται κατάργηση.
Χρειάζεται:
- υποδομές
- έλεγχος
- κανόνες
- ευθύνη
Γιατί χωρίς αυτά, το πρόβλημα δεν είναι τα σκούτερ.
Είναι το σύστημα που δεν σχεδιάζει, δεν προβλέπει και δεν αναλαμβάνει ευθύνη.
Και το πραγματικό ερώτημα είναι ένα:
Θέλουμε μια Κύπρο που να χτίζει λύσεις ή μια Κύπρο που απλώς απαγορεύει ό,τι δεν μπορεί να διαχειριστεί;
Απάντηση