Δεν είναι η πρώτη φορά που μια «επιχείρηση» βαφτίζεται λύση.
Ούτε η πρώτη φορά που μια χώρα γίνεται σκακιέρα.
Κάθε φορά που οι ισχυροί μιλούν για «αποκατάσταση της τάξης»,
κάπου αλλού άνθρωποι μαθαίνουν να ζουν χωρίς σταθερότητα.
Χωρίς σιγουριά.
Χωρίς φωνή.
Δεν με απασχολεί αν μια κυβέρνηση πέφτει.
Με απασχολεί τι μένει όρθιο μετά.
Ποιος προστατεύει τον απλό άνθρωπο όταν αλλάζουν σημαίες,
όταν αλλάζουν συμμαχίες,
όταν αλλάζουν αφηγήματα;
Γιατί ο λογαριασμός δεν πληρώνεται ποτέ από εκείνους που αποφασίζουν.
Πληρώνεται από εκείνους που απλώς ζουν εκεί.
Από τον πατέρα που φοβάται για το αύριο.
Από τη μάνα που προσπαθεί να εξηγήσει στα παιδιά της γιατί όλα άλλαξαν «για το καλό τους».
Από μια κοινωνία που συνηθίζει σιγά-σιγά τον φόβο σαν κανονικότητα.
Και αυτό είναι το πιο επικίνδυνο σημείο:
όχι η αλλαγή κυβέρνησης,
αλλά η αλλαγή συνείδησης.
Δεν γράφω για να διαλέξω στρατόπεδο.
Γράφω για να θυμίσω ότι πίσω από κάθε γεωπολιτικό τίτλο
υπάρχουν ζωές που δεν ψήφισαν ποτέ για να γίνουν παράπλευρες απώλειες.
Αν χάσουμε την ικανότητα να ρωτάμε
«ποιος πληρώνει τελικά τον λογαριασμό;»,
τότε ίσως έχουμε ήδη πληρώσει κι εμείς κάτι πολύ πιο ακριβό.
Την ανθρωπιά μας.
Απάντηση