Υπάρχει κάτι πιο επικίνδυνο από έναν ανίκανο πολιτικό;
Ναι. Έναν πολιτικό χωρίς ηθική και χωρίς αξίες.
Η πολιτική από μόνη της δεν είναι ούτε καλή ούτε κακή. Είναι εργαλείο. Είναι δύναμη. Είναι εξουσία. Και όπως κάθε μορφή δύναμης, εξαρτάται από το ποιος τη κρατά και με ποια κίνητρα.
Όταν λείπει η ηθική
Η ηθική είναι το εσωτερικό φρένο.
Οι αξίες είναι η πυξίδα.
Χωρίς αυτά τα δύο, η εξουσία μετατρέπεται από ευθύνη σε όπλο.
Ένας άνθρωπος χωρίς ηθική:
- Δεν βλέπει πολίτες – βλέπει ευκαιρίες.
- Δεν βλέπει ευθύνη – βλέπει συμφέρον.
- Δεν βλέπει λογοδοσία – βλέπει ασυλία.
- Δεν βλέπει το μέλλον της κοινωνίας – βλέπει το προσωπικό του όφελος.
Και τότε αρχίζουν τα επικίνδυνα.
Η πολιτική της κατηγορίας και της λάσπης
Ένα από τα πιο σκοτεινά συμπτώματα της πολιτικής χωρίς αξίες είναι η καλλιέργεια κακίας μέσα από αλληλοκατηγορίες.
Υποψήφιοι που αντί να μιλούν για λύσεις,
μιλούν για σκάνδαλα άλλων.
Αντί να παρουσιάζουν πρόγραμμα,
παρουσιάζουν επιθέσεις.
Αντί να πείθουν με επιχειρήματα,
προσπαθούν να κερδίσουν εντυπώσεις με θόρυβο.
Η τακτική είναι απλή:
«Αν δεν μπορώ να ανέβω εγώ, θα ρίξω τον άλλον.»
Αυτή η λογική όμως δεν δυναμώνει τη Δημοκρατία. Τη φθείρει.
Γιατί η συνεχής αλληλοκατηγορία:
- Δημιουργεί τοξικό κλίμα.
- Διχάζει την κοινωνία.
- Μετατρέπει την πολιτική σε πεδίο προσωπικής εκδίκησης.
- Μαθαίνει στους πολίτες να επιλέγουν με βάση το φόβο και όχι την πρόταση.
Και το πιο επικίνδυνο;
Η κακία γίνεται στρατηγική.
Τι σημαίνει να έχει εξουσία ένας άνθρωπος χωρίς αξίες;
Σημαίνει ότι οι αποφάσεις δεν λαμβάνονται με γνώμονα το κοινό καλό, αλλά το προσωπικό κέρδος.
Σημαίνει ότι οι θεσμοί γίνονται εργαλεία.
Σημαίνει ότι η αλήθεια γίνεται διαπραγματεύσιμη.
Σημαίνει ότι το “σωστό” αλλάζει ανάλογα με το ποιος φωνάζει πιο δυνατά.
Ένας άνθρωπος που για να κερδίσει ψήφους επιλέγει να σπιλώνει αντί να προτείνει,
τι θα κάνει όταν κρατά πραγματική εξουσία;
Αν σήμερα διαστρεβλώνει για εντυπώσεις,
αύριο θα διαστρεβλώνει για αποφάσεις.
Το πιο ύπουλο σημείο
Το πιο επικίνδυνο δεν είναι η διαφθορά.
Είναι η κανονικοποίησή της.
Όταν ο κόσμος αρχίσει να λέει:
«Έτσι είναι όλοι.»
«Όλοι αλληλοκατηγορούνται.»
«Χωρίς επίθεση δεν κερδίζεις.»
Τότε η τοξικότητα γίνεται αποδεκτή πρακτική.
Και η πολιτική μετατρέπεται σε θέαμα.
Η εξουσία αποκαλύπτει χαρακτήρα
Λένε ότι η εξουσία διαφθείρει.
Η αλήθεια είναι ότι η εξουσία αποκαλύπτει.
Αν κάποιος δεν έχει σεβασμό πριν πάρει δύναμη, δεν θα αποκτήσει μετά.
Αν κάποιος δεν έχει όρια πριν αποκτήσει επιρροή, δεν θα βάλει όταν αποκτήσει.
Αν κάποιος επενδύει στην κακία για να ανέβει, θα τη χρησιμοποιήσει και για να διατηρηθεί.
Γι’ αυτό η πολιτική δεν είναι θέμα ικανοτήτων μόνο.
Είναι θέμα χαρακτήρα.
Τελικά, τι είναι πολιτική με αξίες;
Είναι η πολιτική που:
- Διαφωνεί χωρίς να διαλύει.
- Κάνει κριτική χωρίς να δηλητηριάζει.
- Αντιπαρατίθεται με επιχειρήματα, όχι με χαρακτηρισμούς.
- Θυμάται ότι ο αντίπαλος είναι πολιτικός αντίπαλος — όχι εχθρός.
Η Δημοκρατία δεν κινδυνεύει μόνο από εχθρούς απ’ έξω.
Κινδυνεύει από τη διάβρωση μέσα της.
Και η μεγαλύτερη ευθύνη δεν είναι μόνο αυτών που διεκδικούν εξουσία.
Είναι και αυτών που χειροκροτούν την τοξικότητα.
Γιατί στο τέλος της ημέρας,
η ποιότητα της πολιτικής καθρεφτίζει το επίπεδο των απαιτήσεών μας.
Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι μόνο:
«Ποιος θέλει εξουσία;»
Το ερώτημα είναι:
«Με ποιον χαρακτήρα θέλουμε να κυβερνηθούμε;»
Απάντηση