Υπάρχουν στιγμές στη ζωή που πρέπει να σταθείς απέναντι στον εαυτό σου και να αποφασίσεις:
συνεχίζεις απλώς για να συνεχίζεις ή επιλέγεις να τιμήσεις αυτό που πιστεύεις;
Η απόφαση να αποσύρω την υποψηφιότητά μου δεν ήταν εύκολη.
Δεν ήταν παρορμητική.
Και σίγουρα δεν ήταν αποτέλεσμα θυμού.
Ήταν αποτέλεσμα συνείδησης.
Μπήκα σε αυτή τη διαδρομή γιατί πίστεψα σε κάτι βαθύτερο από μια καρέκλα ή έναν τίτλο. Πίστεψα ότι μπορούμε να λειτουργούμε συλλογικά. Ότι η φωνή όλων έχει πραγματικό βάρος. Ότι η συμμετοχή δεν είναι διακόσμηση – είναι ουσία.
Όταν όμως διαπιστώνεις ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται μονομερώς…
όταν ο διάλογος περιορίζεται…
όταν η συμμετοχή γίνεται τυπική και όχι ουσιαστική…
τότε δεν μπορείς να κάνεις πως δεν το βλέπεις.
Για μένα, οι αξίες δεν είναι εργαλείο. Είναι πυξίδα.
Και όταν η πυξίδα σου δείχνει ότι η πορεία δεν συνάδει με αυτά που υποσχέθηκες στον εαυτό σου και στον κόσμο που σε πίστεψε, τότε έχεις δύο επιλογές:
ή να σιωπήσεις και να προσαρμοστείς
ή να μιλήσεις και να αναλάβεις το κόστος.
Επέλεξα το δεύτερο.
Δεν αποσύρομαι από την κοινωνία.
Δεν αποσύρομαι από την προσπάθεια.
Δεν αποσύρομαι από τις ιδέες μου.
Αποσύρω την υποψηφιότητά μου γιατί δεν μπορώ να υπηρετώ κάτι στο οποίο δεν αναγνωρίζω τον εαυτό μου όπως θέλω να είναι.
Η πολιτική – όπως και η ζωή – δεν είναι αγώνας επιβίωσης. Είναι αγώνας συνέπειας.
Κάποιοι ίσως το δουν ως αδυναμία.
Εγώ το βλέπω ως δύναμη.
Γιατί πραγματική δύναμη δεν είναι να μένεις κάπου με κάθε κόστος.
Είναι να φεύγεις όταν αυτό το κόστος είναι οι αξίες σου.
Η διαδρομή συνεχίζεται.
Απλώς αλλάζει μορφή.
Και αν κάτι κρατώ από όλη αυτή την εμπειρία, είναι ότι προτιμώ να χάνω θέσεις, παρά να χάνω τον εαυτό μου.
Απάντηση